AC Cars

Szczegóły

Kategoria: Samochody

Utworzono: niedziela, 15, styczeń 2012 16:59

Mirek

Odsłony: 353

AC Cars Group Ltd. dawniej znana między innymi jako Auto Carriers Limited, to brytyjska firma motoryzacyjna specjalizująca się w produkcji samochodów. Jest jedną z najstarszych niezależnych marek samochodów powstałych w Wielkiej Brytanii. Została założona przez Johna Wellera i Johna Portwine'a w West Norwood w Londynie w Wielkiej Brytanii a za datę założenia uważa się kwiecień 1901 roku, kiedy pojawiła się pierwsza reklama firmy.

Pierwsze pojazdy | Weller | Auto-Carrier

John Weller urodził się 28 listopada 1877 roku. Był utalentowanym inżynierem i wynalazcą i w 1899 roku razem ze swoimi trzema braćmi założył spółkę Weller Bros. zajmującą się mechaniką samochodową, naprawą i produkcją samochodów i motocykli. Była ona przedstawicielem firmy De Dion-Bouton zajmującym się naprawą samochodów. 8 marca 1901 roku rozpoczęli prace nad projektem własnego samochodu i zaczęli aktywnie reklamować swoje produkty. We wczesnej fazie projektu pojazd był reklamowany jako 20 H.P. Weller Touring Car. W 1902 roku gdy firma została oficjalnym serwisantem automobilklubu, stało się jasne że biznes wymaga dodatkowego kapitału. Wtedy przyszedł z pomocą John Portwine, posiadający sieć co najmniej ośmiu dobrze prosperujących zakładów masarskich w Londynie, który dostarczył potrzebnego kapitału. Wszedł z czterema braćmi Weller w spółkę, która została nazwana Weller Bros. Limited. Wszyscy byli udziałowcami i dyrektorami. Podpisana została następnie umowa z firmą Weller Bros. na kupno za 1700 funtów szterlingów całego biznesu wliczając w to wszystkie towary, zadłużenie, znaki handlowe i aktualne zamówienia. Kiedy John Portwine włożył swój wkład dostał część swoich udziałów w spółce.

Pierwsze prototypy pojazdów, które ujrzały światło dzienne, zostały pokazane w styczniu 1903 roku na wystawie samochodowej British Motor Show w Kryształowym Pałacu (Crystal Palace), na wzgórzu Sydenham Hill w Londynie. Były to samochody typu tourer, jeden z silnikiem 2-cylindrowym o mocy 10 KM a drugi z silnikiem 4-cylindrowym o mocy 20 KM, posiadające nazwę Weller. Projekty nie były jeszcze jednak w pełni ukończone. Magazyn motoryzacyjny The Autocar z 6 czerwca 1903 roku napisał:

"Widzimy wspaniałą przyszłość dla samochodu Wellera i jego utalentowanego konstruktora"

Mimo pozytywnych opinii w prasie projekt został porzucony. John Weller planował produkcję nowoczesnego samochodu o mocy 20 KM jednak okazało się że jego koszty są zbyt wygórowane i John Portwine zachęcał go do zaprojektowania i produkcji małego dostawczego trójkołowca. Tak też zrobił a skonstruowany pojazd został ochrzczony Auto-Carrier a firma zmieniła nazwę na Autocars & Accessories Limited. Produkcja rozpoczęła się w 1904 roku a pojazd szybko się sprzedawał stając się finansowym sukcesem. Miał jednocylindrowy silnik chłodzony powietrzem o mocy 5,6 KM, posiadał 2 biegi i był sterowany za pomocą rączki. Nad przednią osią znajdowała się paka na towary i artykuły spożywcze. Był eksportowany do krajów Europy i Ameryki Południowej i cieszył się dobrą opinią głównie za sprawą 2-biegowej przekładni planetarnej przymocowanej do tylnego koła. Idealnie pasował takim firmom jak Maple & Co Limited - firmy założonej w 1841 roku przez Johna Maple, która wcześniej nazywała się J.Maple & Co. jednak w 1891 roku została przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, Dickins & Jones - firmy, której korzenie sięgają roku 1790, Goodyear Tire & Rubber Company założonej w 1898 roku, czy firmie Carr's Biscuits założonej w 1831 roku przez Jonathana Carra. Firmy te posiadały co najmniej jeden taki pojazd wykorzystywany jako pojazd dostawczy a jeden koncern posiadał aż 70 takich pojazdów. Wykorzystywany był też przez kolej Great Western Railway, wydawcę gazety The Evening News, firmę Selfridges, Boot's Cash Chemists i firmę Williama Whiteleya, który uczynił go swoim głównym środkiem transportu. Mimo że przynosił szkodę właścicielom koni, które były wykorzystywane do transportu, to Auto-Carrier stał się niezwykle popularny bo był o wiele szybszy i bardziej ekonomiczny.

AC Sociable | AC Fivet | AC Royal | AC Empire

Portwine widział perspektywy w ekspansji na rynek samochodów osobowych i w 1907 roku została wyprodukowana wersja z miejscem dla pasażerów nazwana AC Sociable, w której kierowca siedział z tyłu a z przodu znajdowało się siedzenie dla pasażera. Była też wersja z dwoma siedzeniami dla pasażerów, która była sprzedawana za 95 funtów szterlingów. W listopadzie 1907 roku firma zmieniła też nazwę na Auto Carriers Limited. Wtedy po raz pierwszy pojawiło się znane do dzisiaj okrągłe logo. W sierpniu 1910 roku tygodnik motoryzacyjny Motor Cycling podał szczegóły pojazdów Auto-Carrier przystosowanych do potrzeb wojska, w które został wyposażony 25 pułk cyklistów londyńskich. Na części z nich zamontowano karabiny maszynowe Maxim a pozostałe przystosowano do przewożenia amunicji. Władze wojskowe wybrały ten pojazd ze względu na niezawodność, solidne wykonanie i nadzwyczajną sterowność. W 1911 roku firma przeniosła się do większego zakładu Ferry Works w Thames Ditton w hrabstwie Surrey gdzie przeprowadzono restrukturyzację i firma została nazwana Autocarriers (1911) Limited. Do pojazdów dołączana była instrukcja obsługi, w której można było przeczytać interesujące zdanie i można by się zastanawiać dlaczego dzisiejsi producenci samochodów nie próbują uspokajać niezadowolonych klientów podobnymi słowami :

"Jeśli macie na początku drobne problemy, nie obwiniajcie za to maszyny, która przeszła wiele ciężkich testów w rękach ekspertów zanim dostała się w wasze ręce. Spokojnie przeczytajcie te wskazówki i porady żeby znaleźć odpowiedź w czym tkwi problem." - po tym były wypisane różne typowe instrukcje dotyczące konserwacji pojazdu i ostrzeżenia na temat używania i obchodzenia się z benzyną i olejami.

Niezaspokojony sukcesem trójkołowca John Weller rozpoczął prace nad samochodem 4-kołowym. W 1912 roku został ukończony projekt podwozia ale nie mógł znaleźć w kraju odpowiedniej 4-cylindrowej jednostki napędowej i postawił na francuską konstrukcję firmy Fivet. Stąd też model nazywany jest AC Fivet lub AC 10 HP. Silnik ten posiadał bardzo dobry stosunek mocy do masy. Pierwszy czterokołowy samochód przeznaczony do sprzedaży został wyprodukowany w 1913 roku i w czerwcu odbyły się pierwsze testy na drodze. Samochód ważył zaledwie około 500 kg bo był zrobiony ze stopów aluminium by zmniejszyć wagę i okazał się niezwykle szybki osiągając prędkość maksymalną 45 mph (72,4 km/h) co wywołało lawinę komentarzy. Było to małe dwuosobowe coupe i wyprodukowano tylko kilka egzemplarzy zanim produkcję przerwała I Wojna Światowa. Sprzedawane były w cenie 179 funtów szterlingów a samochód nazywany był Rolls Royce'm wśród lekkich samochodów.

W czasie wojny firma produkowała głównie pociski artyleryjskie i lont, jednak wyprodukowała też co najmniej jeden pojazd specjalnie dla departamentu brytyjskiego rządu. Był to pojazd opancerzony, posiadający wieżyczkę armatnią i opancerzenie, którego bazą był model AC Fivet. Mimo że był przetestowany przez Ministerstwo Wojny to jednak nigdy nie został wykorzystany w celu jakim został zrobiony. Pod koniec wojny firma zaczęła ponownie projektować i produkować pojazdy silnikowe a w 1918 roku bracia Weller powiększyli powierzchnię zakładów zajmując starą fabrykę balonów przy High Street. Produkowane samochody były sprzedawane za 255 funtów szterlingów (1020 $) i szybko stały się niezwykle popularne w zawodach a szczególnie w hill climbingu czyli pokonywaniu krętej trasy biegnącej pod górę. Po wojnie pojawiły się jednak problemy z dostawami silników marki Fivet. Fabryka firmy została poważnie uszkodzona w czasie wojny i sama musiała kupować silniki marki Anzani, które były wysyłane do Anglii, aż do czasu gdy była w stanie ponownie wytwarzać własne konstrukcje. Zanim John Weller zaprojektował silnik własnej konstrukcji, w samochodach były używane silniki Anzani a modele zostały nazwane AC Royal i AC Empire.

Selwyn Francis Edge | AC Six | AC Six Montlhery | AC Aceca
AC Magna

Po wojnie Portwine i Weller zaczęli rozglądać się za dodatkowymi funduszami. Wtedy pojawił się Selwyn Francis Edge, który dostarczył potrzebnych środków finansowych kupując udziały w firmie. Edge urodził się w Australii w 1868 roku a przyjechał do Wielkiej Brytanii jako mały chłopiec i tam dorastał aby stanowić liczącą się siłę w sporcie samochodowym. Nie palił papierosów, nie pił alkoholu i był sportowcem mającym doskonałą formę. Wkładał swoją ogromną energię w każdy projekt, którego się podejmował, stając się posiadaczem rekordów w świecie kolarskim, zanim skupił się na pojazdach silnikowych dołączając do firmy Dunlop Pneumatic Tyre Co. Ltd. W 1899 roku wziął udział w wyścigu Bordeaux–Paris we Francji o długości około 560 km. Tego samego roku namówił też swojego pracodawcę żeby dostarczył mu potrzebnego kapitału do założenia firmy dystrybucyjnej dla samochodów firmy Napier. Sławę zapewniło mu nierealne zwycięstwo w 1902 roku w wyścigu o samochodowy Puchar Gordona Bennetta rozgrywającym się od 26 do 28 czerwca na trasie o długości 565 km z Paryża we Francji do Innsbrucku w Austrii. Pokonał wszystkich mimo że jechał przestarzałym już samochodem marki Napier. W 1907 roku wystartował samochodem Napier na nowo wybudowanym torze Brooklands, niedaleko Weybridge w hrabstwie Surrey osiągając średnią prędkość ponad 60 mph (96,54 km/h) w czasie 24 godzin. Zawsze miał konfliktowy charakter i w końcu rozstał się z Montague Stanleyem Napierem. W 1912 roku zmuszony był zrobić sobie 7-letnią przerwę od przemysłu motoryzacyjnego gdy zerwał więzi łączące go z firmą Napier. Podczas I Wojny Światowej każdy musiał sobie zrobić przerwę a Edge w tym czasie zajął się rolnictwem w hrabstwie Sussex w Wielkiej Brytanii. Po wojnie z niecierpliwością szukał w motoryzacji odpowiedniego ujścia dla swoich talentów. Swój wzrok skierował na małą firmę AC. Po kupieniu udziałów wyznaczył Johnowi Wellerowi zadanie polegające na zaprojektowaniu nowego silnika. W 1919 roku John Weller rozpoczął projektowanie nowego 6-cylindrowego 2-litrowego silnika z układem rozrządu typu OHC (Over Head Camshaft) (z ang: wałek ponad głowicą). Pierwsze wersje projektu były wdrożone w życie jeszcze w 1919 roku. Silnik Wellera był prawdopodobnie produkowany aż do 1963 roku co czyni go drugim w historii pod względem długości produkcji silnikiem, po silniku typu bokser (o przeciwległych cylindrach) firmy Volkswagen. Sukces nowego silnika spełnił całkowicie ambicje Wellera. Miał pojemność dokładnie 1991 cm³, blok i miska olejowa odlane były w całości z aluminium, głowica cylindra zrobiona była z żelaza a koło zamachowe ze stali. Razem z rozrusznikiem i prądnicą silnik ważył 158,7 kg. Ze względu na swoją niską wagę został nazwany Light Six (lekka szóstka). Weller był bardzo zaniepokojony wysokimi kosztami projektowania i produkcji silnika a w początkowej fazie jeszcze wysokim poziomem hałasu spowodowanym przekładnią ślimakową użytą do napędzania jednego wałka rozrządu znajdującego się w głowicy. Hałas w późniejszej fazie projektów został zredukowany przez zastosowanie przekładni łańcuchowej i opatentowanego przez Wellera specjalnego napinacza. Moc silnika wynosiła 40 BHP (Brake Horse Power - moc uzyskana na hamowni). W 1920 roku została ponownie zmieniona nazwa firmy na Autocarriers Limited. W 1921 roku zostały otwarte salony sprzedaży i biura przy ulicy Regent Street w Londynie.

Samochody miały sportowy charakter i zadziwiające osiągi i wyposażone zostały w stylowe nadwozia oferowane w różnych kolorach dlatego Edge widział sposób na reklamę firmy w wyścigach samochodowych. Działania Edge'a były zwrócone między innymi w kierunku prób bicia rekordów w specjalnie przygotowanym samochodzie mającym 4 zawory na cylinder. Zaczął aktywnie promować zalety nowego silnika Light Six na każdy możliwy sposób. Samochody były wykorzystywane do bicia rekordów prędkości i wytrzymałości, uczestniczyły w rajdach, zawodach, imprezach i w każdej innej formie współzawodnictwa. Wszystko to przy nieustającym akompaniamencie prasy motoryzacyjnej. W 1921 roku pionier lotnictwa Harry Hawker namówił firmę do sprzedania mu tego samochodu, jednak nie był w pełni zadowolony z mocy uzyskanej na hamowni, która wyniosła 36 BHP, dlatego poddał go modyfikacjom aż uzyskał 42 BHP. Następnie zamontował gładką, opływową karoserię mieszczącą tylko kierowcę, zaprojektowaną przez Wellera. 3 czerwca 1921 roku Harry Hawker ustanowił rekord prędkości dla samochodów o pojemności silnika do 1500 cm³ na dystansie pół mili (804,5 m) ze startu zatrzymanego uzyskując prędkość 61,43 mph (98,84 km/h), a także ze startu lotnego osiągając prędkość 105,14 mph (169,17 km/h). 3 tygodnie później zginął tragicznie w katastrofie samolotu a samochód powrócił do firmy gdzie został poddany przeróbkom osiągając 64 BHP.

W 1922 roku Edge został prezesem a John Weller i Portwine odeszli z firmy a także została zmieniona nazwa na AC Cars Limited. Postanowili w tym momencie zerwać więzi łączące ich z firmą. John Portwine zobaczył prawdopodobnie że to był odpowiedni moment na pozbycie się swoich udziałów. Powstała konkurencja w postaci zwiększającej się masowej produkcji samochodów przez firmy takie jak Austin & Morris co oznaczało zwiększenie inwestycji finansowych w firmę, na które nie mógł sobie pozwolić lub nie był w stanie. John Weller najlepsze lata w firmie miał już za sobą kiedy mógł cieszyć się wolnością w tworzeniu i wcielaniu w życie swoich pomysłów. Teraz kiedy silnik Light Six wszedł już w końcową fazę budowy to żmudne zadanie lepiej było pozostawić innym. Niemniej jednak pozostał on w kontakcie z firmą w roli konsultanta aż do końca rządów Edge'a.

Został w firmie utworzony zespół z "Sammy" Davisem wśród kierowców, żeby wziąć udział w wyścigu Double-Twelve i wyścigu dla samochodów o pojemności silnika do 1500 cm³ Junior Car Club na 200 mil - 74 okrążenia toru czyli dokładnie 200 mil 189 jardy (323,581 km). Mimo że w 1922 roku udało się im wygrać w swojej kategorii wyścig Double-Twelve uzyskując średni czas 71,23 mph (114,6 km/h) to odczuwali sutki braku odpowiedniego przygotowania samochodów. 22 listopada 1922 roku J.A. Joyce ustanowił na torze Brooklands, rekord dystansu przejechanego w ciągu godziny dla samochodów o pojemności silnika do 1500 cm³ osiągając na najszybszym okrążeniu 104,85 mph (168,7 km/h) i pokonując dystans ponad 100 mil (160,9 km). Jechał samochodem specjalnie przygotowanym do bicia rekordów z silnikiem 4-cylindrowym posiadającym 4 zawory na cylinder. Nacisk firmy został położony na samochody z silnikiem 6-cylindrowym, które miały utrzymywać prestiż w dziedzinie bicia rekordów prędkości. 14 lipca 1923 roku i 6 września 1924 roku J.A. Joyce wygrał zawody Brighton Speed Trials w wyścigu na pół mili (804,5 m) ze startu zatrzymanego. W maju 1924 roku na torze Autodrome de Linas-Montlhéry niedaleko Paryża we Francji, T. G. Gillett kierując tylko jedną ręką ustanowił rekord długości trasy przejechanej w ciągu 24 godzin, jadąc samochodem AC Six z 2-litrowym silnikiem posiadającym specjalną aerodynamiczną karoserię. Przejechał dystans 1 949,3 mili (3 136,423 km) W 1926 roku pracownik firmy AC - Victor Bruce, wygrał rajd Monte Carlo również samochodem AC z 2-litrowym silnikiem. 9 grudnia 1927 roku Victor Bruce z żoną Mildred i z pomocą J.A. Joyce'a ustanowili na torze Autodrome de Linas-Montlhéry, rekord dystansu przejechanego w ciągu 10 dni. Jechali samochodem AC Six pozbawionym błotników i świateł ale ze specjalną wyścigową osłoną a towarzyszyła im gęsta mgła, śnieg i gołoledź. Przejechali około 15 000 mil (24 135 km) ze średnią prędkością 68 mph (109,4 km/h).

Na cześć rekordu ustanowionego przez T. G. Gilletta firma nazwała nowy model AC Six Montlhery. Był to dwumiejscowy roadster z błyszczącą karoserią z aluminium, który sprzedawany był z certyfikatem Brooklands gwarantującym że jest w stanie osiągnąć prędkość 85 mph (136,765 km/h) i na najwyższym silnik jest na tyle elastyczny że może płynnie przyspieszać. Na drugim biegu przyspiesza od 10-60 mph (16-96,5 km/h) w ciągu 21,6 sekundy. Sprzedawany był w cenie 630 funtów szterlingów. Sukcesy samochodów AC Six w wyścigach i popularność jaką się cieszyły wśród klientów udowadniały ówczesny slogan reklamowy firmy:

"Pierwsza lekka szóstka - wciąż najlepsza" - co się tyczyło lekkiego silnika 6-cylindrowego zastosowanego po raz pierwszy w samochodach AC.

Produkcja firmy zawsze była skierowana do wnikliwych kierowców, którzy doceniali ręcznie produkowane samochody, wykończone według własnego życzenia. Pozostawało jedna faktem że silnik Light Six zaprojektowany w 1919 roku ciężko było nazwać nowoczesnym i samochody były oceniane w prasie motoryzacyjnej jako niemodne i drogie. Prasa wiedziała też o hałaśliwym wale korbowym i skrzyni biegów jednak rzadko o tym wspominała. Pomimo niezłych zdolności handlowych i sukcesów jakie odnosił w zawodach Selwyn Edge, sprzedaż rzadko osiągała wymagany poziom i w obliczu kryzysu finansowego w 1927 roku wykupił całkowicie firmę za sumę 135 000 funtów szterlingów, które nie były w całości jego własne i zmienił nazwę na AC (Acedes) Cars Limited. Stał się od tego momentu jedynym właścicielem co zakończyło bezustanne potyczki z poprzednimi dyrektorami, którzy niechętnie podchodzili do jego zawziętego upierania się żeby kontynuować produkcję samochodów z wykorzystaniem silnika Light Six. Edge był stanowczym autokratą i nie należał do takich ludzi, którzy słuchają dobrych rad gdy wiedzą że mają rację. Żeby dostosować się do aktualnych trendów w projektowaniu, bańkowata chłodnica została zastąpiona mniej zaokrągloną i o wyższym przekroju.

W 1928 roku pojawiły się modele AC Aceca sprzedawany za 475 £ i AC Magna sprzedawany za 400 £. Odejście z firmy Wellera i Portwine'a było pierwszym krokiem ku jej upadkowi. Edge nie posiadał takiej żyłki do interesów jaką miał Portwine a Weller był wybitnym inżynierem mimo że sporadycznie zdarzały mu się pomyłki konstrukcyjne. Sprzedaż zaczęła spadać i firma wciąż traciła pieniądze. Dodatkowym czynnikiem, który pogorszył tylko sytuację był kryzys finansowego jaki miał miejsce w 1929 roku na świecie. 24 października 1929 roku ceny akcji na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych gwałtownie spadły. Dzień ten nazywany jest też czarnym czwartkiem. Popyt na luksusowe drogie samochody spadł a wierzyciele zaczęli domagać się pieniędzy. Firma nie była w stanie przetrwać kryzysu i ostatecznie w obliczu bankructwa zaczęto postępowanie upadłościowe. 8 kwietnia 1930 roku została wystawiona na aukcję.

William i Charles Hurlock | AC Petite | AC 2-Litre

Produkcja została przerwana na ten czas a firma została sprzedana Williamowi i Charlesowi Hurlockowi, którzy z powodzeniem prowadzili swój biznes zajmując się handlem samochodami i częściami zamiennymi. Zbili fortunę na remontowaniu starych ciężarówek należących do armii, które pozyskali z wysypisk śmieci na terenie całego kraju. Zapełnili lukę na rynku solidnym i niezawodnym produktem, który dawał dobry zarobek. Chcieli jednak tylko puste pomieszczenia zlokalizowane przy High Street, na której skupili swoją uwagę. Miały im służyć jako miejsce budowy samochodów i jak się później okazało że za okazyjną cenę w ich ręce dostały się też wszystkie patenty firmy. Gdy zaczęli bardziej szczegółową inspekcję nowego nabytku, odkryli mnóstwo części samochodowych razem z samochodami w różnej fazie ukończenia a także trochę rentowny oddział serwisowy zajmujący się już wyprodukowanymi samochodami. Hurlockowie zdecydowali że fabryka w Thames Ditton będzie lepiej wykorzystana do produkcji i serwisowania samochodów co jak uważali da im dodatkowy dochód. Część istniejącego personelu została zatrzymana i William Hurlock przekonał się że podjął właściwą decyzję gdy 1930 roku został zbudowany i dostarczony do niego jeden samochód AC Magna, który wywołał na nim bardzo duże wrażenie stając się bardzo szanowaną przez niego swoją własnością pomimo zachwytu nad jego własnym Rolls-Roycem.

Do 1932 roku części i zapasy skurczyły się ale pozostał popyt właścicieli starszych modeli na nowe samochody. Została podpisana umowa z firmą Standard Motor Company, która miała dostarczyć nowe podwozie. Wiekowa już trzybiegowa skrzynia biegów zintegrowana z mechanizmem różnicowym (transaxle), została zastąpiona nowoczesną czterobiegową skrzynią biegów produkowaną przez firmę E.N.V. Motor Syndicate, która jak zauważyli, była kompatybilna z 6-cylindrowym silnikiem i przed 1932 rokiem nowa rodzina samochodów ujrzała światło dzienne. Firma mogła na standardowym podwoziu zamontować dwu i czteromiejscowe nadwozie coupe i mimo że samochody były zlepkiem części pochodzących z rozmaitych źródeł, w końcowym efekcie dawało to rodzinę eleganckich samochodów, które wyglądały znacznie lepiej niż wszystkie części osobno. Silnik Light Six był porównywalny do wielu swoich konkurentów a koszty obróbki i opracowywania projektu zostały zminimalizowane a firma pozbawiona była zadłużenia jakie utrudniało jej działalność podczas rządów Selwyna Francisa Edge'a. Teraz firma mogła "szyć" samochody na miarę według życzenia klientów, wciąż osiągając dochód. To były wspaniałe lata firmy ze stabilnym przepływem robionych na zamówienie samochodów wyjeżdżających z fabryki  w Thames Ditton. Wielu właścicieli samochodów marki AC wykorzystywało je do rozmaitych zawodów. Produkcja była prowadzona na małą skalę ze średnią nie przekraczającą 100 samochodów rocznie aż do wybuchu II Wojny Światowej w 1939 roku. Ostatni przedwojenny samochód wyjechał z fabryki w czerwcu 1940 roku aż fabryka całkiem zajęła się produkcją na cele wojenne.

Produkcja została wznowiona w 1947 roku kiedy zaczęto produkcję luksusowego modelu AC 2-Litre. AC 2-Litre zbudowany był na zmodyfikowanej przedwojennej ramie podniesionej (underslung frame). Podpisana została też umowa z rządem na produkcję małego jednoosobowego pojazdu z karoserią z włókien szklanych z silnikiem firmy BSA dla osób niepełnosprawnych. Pojazdy dla osób niepełnosprawnych były produkowane do 1976 roku i były ważnym źródłem dochodów dla firmy. Był produkowany również trójkołowy mikrosamochód z aluminiową karoserią AC Petite sprzedawany za około 300 £. W 1949 roku firma wyprodukowała też dla linii kolejowej Southend Pier Railway w Essex 4 pociągi, z których każdy miał 3 elektrowozy i 4 wagony, i które były w użyciu do 1976 roku.

 

 

 

AC Ace | AC Greyhound

W 1953 roku firma zaczęła produkcję modelu AC Ace, który posiadał lekkie podwozie, które zostało zaprojektowane przez Johna Tojeiro i 2-litrowy silnik zaprojektowany przez Wellera. Wkrótce po tym dealer samochodów i kierowca rajdowy Ken Rudd zmodyfikował swój model samochodu wyposażając go w przedwojenny 6-cylindrowy silnik zaprojektowany przez BMW a wyprodukowany przez firmę Bristol Cars, posiadający moc 135 KM. Wersja taka została wprowadzona do produkcji w 1957 roku jako model AC Ace-Bristol, którym ścigano się w 1957 i 1958 roku w wyścigu 24h Le Mans w pobliżu miasta Le Mans we Francji.

W 1954 roku pokazano w Earls Court w Londynie nowy model AC Aceca z zamkniętym nadwoziem typu coupe, który był trochę cięższy od poprzedniego modelu ale posiadał lepszą aerodynamikę i dzięki temu był nieco szybszy osiągając 206 km/h (128 mph). Wyprodukowano jedynie 328 sztuk tego modelu. Istniała grupa klientów, która poszukiwała większego czteromiejscowego samochodu i właśnie dla nich firma wyprodukowała model AC Greyhound, zbudowany na rozwiniętym podwoziu modelu Ace, posiadający niezależne tylne i przednie zawieszenie sprężynowe i silnik 2,2 litra firmy Bristol. W 1961 roku firma Bristol przestała produkować silniki i wtedy Ken Rudd zaproponował wykorzystać 6-cylindrowe silniki z samochodów Ford Zephyr, które wyposażone w 12-otworowe głowice wykonane ze stopów przez Thomasa Raymonda Maysa i gaźniki firmy Weber mogą dostarczyć do 170 KM mocy i zapewnić prędkość maksymalną 201 km/h (125 mph). Żeby silnik pasował firma musiała zmodyfikować ramę i przemodelować przód samochodu. Model AC Ace 2.6, jak jest dzisiaj nazywany, jest dla wielu ludzi najładniejszym modelem z rodziny Ace i z pewnością najbardziej poszukiwanym bo wyprodukowano tylko 37 sztuk. Obecnie modele Aceca są popularne na wyścigach starych samochodów. Kierowca fabryczny firmy Morgan Motor Company w latach 40-tych, 50-tych i 60-tych - Arch McNeill, powiedział swojemu koledze Glennowi Barnettowi posiadającemu Ac Aceca że zespół Morgana przez 2 lata prowadził akcję pokonania producentów Ac Aceca i końcu im się to udało w latach 50-tych. Mimo że są droższe od porównywalnych replik AC i Shelby, samochody AC Aceca są niezłą okazją porównując np. do Shelby CSX Cobra, który posiada podobne osiągi.

Firma na krótko zaryzykowała znowu wejść w biznes związany z taborem kolejowym i wyprodukowała w 1958 roku 5 czterokołowych busów szynowych dla przedsiębiorstwa transportowego British Rail.

Carroll Shelby i nowe modele AC Cobra

W 1962 roku do firmy dołączył Carroll Shelby i zamontował na podwoziu modelu Ace 8-cylindrowy silnik widlasty V8 skonstruowany przez firmę Ford i rozpoczął produkcję modelu nazwanego AC Cobra. Shelby potrzebował samochodu, który mógłby rywalizować z samochodami Chevrolet Corvette w amerykańskich wyścigach samochodowych. W rezultacie otrzymał potężnego roadstera i powszechnie jest on uważany za winowajcę wprowadzenia narodowego ograniczenia prędkości do 110 km/h (70 mph) na brytyjskich autostradach a także zwykłych drogach, na których nie było wcześniej ograniczenia prędkości. Miało to być tymczasowe ograniczenie wprowadzone w grudniu 1965 roku przez ówczesnego ministra transportu Toma Frasera jednak zostało zatwierdzone na stałe w 1967 roku przez jego następcę - Barbarę Castle. Głównym powodem takiej decyzji miało być przyłapanie kierowcy testującego samochód jadącego autostradą M1 z prędkością 315 km/h (196 mph) a także seria niebezpiecznych wypadków jakie się wydarzyły we mgle.

Pod koniec sezonu wyścigowego w 1964 roku AC Cobra został zdeklasowany w wyścigach samochodowych przez samochody marki Ferrari. Wtedy Carroll Shelby zdecydował że potrzebują większy silnik. Wybór padł również na silnik produkowany przez firmę Ford tym razem był to model FE 390 V8, który po zamontowaniu dał straszny efekt. Samochód stał się całkowicie niesterowny co pociągnęło za sobą decyzję o zaprojektowaniu kompletnie nowego podwozia. Z pomocą komputerów z firmy Ford i doświadczeniu inżynierów z firmy AC narodził się nowy model AC Cobra MK III, który posiadał w podwoziu główną rurę o średnicy 4 cale (10,16 cm) w miejscu poprzedniej o średnicy 3 cali (7,62 cm), usztywnione krzyżulcami wnęki amortyzatorów i amortyzatory sprężynowe na wszystkie koła. To w połączeniu z jeszcze większym silnikiem FE 427ci v8 sprawiło że nowy model był absolutnie niepokonanym, ważącym 1000 kg, samochodem wyścigowym. Zwłaszcza że silnik zamontowany w samochodzie to znany z wyścigów NASCAR model FE 427 v8, który w słabszej wersji przeznaczonej na drogi publiczne osiąga 385 KM. Niestety w sezonie w 1965 roku samochód nie przeszedł homologacji i nie można było brać udziału w zawodach.

Model AC 427 Cobra mimo że w fazie produkcji okazał się finansową klapą obecnie jest jednym z najbardziej poszukiwanych i kopiowanych samochodów w historii. Był produkowany w dwóch wersjach. Wersja do jazdy po drogach publicznych posiadała słabszy silnik, opcjonalnie podwójny gaźnik, komorę rękawicową i układ wydechowy biegnący pod samochodem. Wersja przeznaczona do wyścigów była pozbawiona tapicerki, nie posiadała komory rękawicowej, miała inne rozmieszczenie przyrządów i poprawione zawieszenie. Wyposażona była też w mocniejszy silnik z jednym gaźnikiem, miała wydech z boku i pałąk zabezpieczający z grubej rury na nadwoziu i szersze błotniki żeby można było założyć wyścigowe opony. Pod koniec 1966 roku Carroll Shelby postanowił pozbyć się 31 samochodów w wersji wyścigowej, które się nie sprzedały do końca roku. Wystawił je do publicznej sprzedaży pod nazwą AC Cobra 427 S/C (Super Competition) i dzisiaj właśnie ten model jest najbardziej poszukiwany a jego cena przekracza 1,5 miliona $. Carroll Shelby sprzedał firmie Ford nazwę Cobra w 1965 roku i zajął się rozwijaniem sławnego samochodu wyścigowego Ford GT40, który został mu dostarczony już w 1994 roku po wyścigu Nassau. W międzyczasie produkowano też słabszą wersję przeznaczoną na rynek europejski nazwaną AC 289 i zostało wyprodukowanych 27 sztuk.

AC Frua (AC 428) | AC 429

W tym samym czasie firma zdała sobie sprawę że potrzebuje potężnego, luksusowego samochodu typu grand tourer (GT), który byłby ukłonem w kierunku bogatych klientów. Skontaktowała się z Pietro Frua, sławnym włoskim konstruktorem autobusów, który miał zaprojektować atrakcyjne nadwozie dla samochodu GT. Miało ono pasować do podwozia modelu AC Cobra MK III wydłużonego o 6 cali (15,24 cm). Nowy samochód został przedstawiony w 1965 roku na pokazie w Turynie. Kilka pierwszych egzemplarzy wyposażonych zostało w znany silnik Forda FE 427 jednak w 1967 roku wykorzystano nowy silnik o długim skoku tłoka FE 428. Samochód został nazwany AC Frua (AC 428). Zbudowany był głównie z wykorzystaniem stali nie tak jak w przypadku poprzednich modeli AC, które wykorzystywały aluminium, model Frua był zdecydowanie cięższy od modelu Cobra i ważył około 1400 kg. Można było jednak w dalszym ciągu mówić że był to dosyć lekki i szybki samochód zbudowany na podwoziu sportowym. Projektowanie samochodu nie zostało jednak w pełni rozwinięte i zakończone a wysłanie podwozia z Anglii do Włoch i z powrotem w celu zmontowania, było kosztowne co spowodowało że samochód był bardzo drogi. Produkcja została zakończona w 1973 roku po wyprodukowaniu zaledwie 80 egzemplarzy z czego 29 to modele z nadwoziem typu kabriolet a 51 z nadwoziem coupe.

W 1970 roku została zbudowana specjalna wersja modelu AC Frua coupe. Konstrukcja oparta była na powiększonej karoserii, którą Pietro Frua zbudował dla firmy Monteverdi. Miała ona być wykorzystana do zbudowania drugiego egzemplarza samochodu Monteverdi 375/L, jednak w 1969 roku współpraca Pietro Frua z firmą Monteverdi została zakończona a ta karoseria pozostała w jego fabryce w Turynie. Około rok później Frua zmienił nieco szczegóły z przodu i tyłu karoserii a zbudowany samochód został nazwany AC 429.

AC 3000ME

Lata 70-te to nie był dobry okres dla producentów luksusowych samochodów i Derek Hurlock zaczął myśleć nad całkowicie nowym mniejszym samochodem. W modzie były wtedy projekty z silnikiem umieszczonym centralnie i w 1972 roku Peter Bohanna i Robin Stables zbudowali prototyp samochodu nazwanego Bohanna Stables Diablo, który posiadał silnik i układ przeniesienia napędu z samochodu Austin Maxi. Firma AC Cars wykupiła prawa do konstrukcji i w 1973 roku zaprezentowała swoją wersję na salonie motoryzacyjnym w Londynie (London Motor Show). Samochód został nazwany AC 3000ME z centralnie umieszczonym 3-litrowym silnikiem Ford Essex V6 zamocowanym poprzecznie nad skrzynią biegów zaprojektowaną przez firmę AC Cars. Budowa była praktycznie ukończona w 1976 roku kiedy to zostały wprowadzone nowe przepisy dotyczące konstrukcji samochodów. Prototyp nie przeszedł pomyślnie testu zderzeniowego przy prędkości 30 mph (48 km/h) i trzeba było wprowadzić zmiany w podwoziu. Druga próba wypadła pomyślnie. To było wielkim wyzwaniem dla maleńkiej firmy Vauxhall Motors, która podchodziła do testu wielokrotnie zanim ich samochód Vauxhall Chevette przeszedł go pomyślnie. Dla firmy AC Cars opóźnienie spowodowane problemami z przejściem testu oznaczało że pierwsze egzemplarze wyjechały z fabryki w 1979 roku. Firma miała ambicje sprzedaży 250 sztuk rocznie jednak rzeczywistość okazała się brutalna i marzenia te pozostały tylko odległym wspomnieniem. Po sprzedaniu zaledwie 71 sztuk Derek Hurlock wstrzymał produkcję gdy zaczął podupadać na zdrowiu i firma znalazła się w szponach recesji. W 1984 roku produkcja została też wstrzymana w Thames Ditton i wtedy konstrukcja samochodu i nazwa AC została sprzedana na licencji Davidowi McDonaldowi, który zarejestrował nową firmę AC (Scotland) plc i rozpoczął produkcję w fabryce w Hillington w Glasgow w Szkocji. Tam zostało wyprodukowanych 30 egzemplarzy włącznie z testowym pojazdem wyposażonym w 2,5-litrowy silnik V6 od Alfa Romeo i prawie całkowicie ukończonym drugim prototypem Mark 2. Mimo tego, a może właśnie przez te prace nad prototypami firma AC (Scotland) plc została w 1985 roku postawiona w stan upadłości. Po sprzedaniu historycznych zakładów produkcyjnych przy High Street firma AC Cars świadczyła jeszcze swoje usługi w zakładzie 21st Century przy Summer Road aż do 1986 roku gdy ostatecznie rodzina Hurlocków sprzedała swoje akcje Williamowi Westowi.

Brian Angliss | Autokraft MK III | AC Ace

Po kilku skomplikowanych machinacjach firma została podzielona na 2 części. Jedna to był biznes związany z nieruchomościami a druga to biznes samochodowy, który kupił Brian Angliss. W 1982 roku Brian Angliss prowadził firmę Autokraft, która zajmowała się odnawianiem samochodów AC Cobra, dostarczaniem części a także budowaniem replik, które sprzedawał pod nazwą Autokraft MK III. Kupno firmy AC od Williama Westa pomogło mu w jego pracy i gdy pozyskał część z wyposażenia fabryki w Thames Ditton zbudował model MK IV, który posiadał zderzaki dostosowane do amerykańskiego standardu wytrzymałości przy zderzeniu z prędkością 5 mph (8 km/h), większe wnętrze, nowoczesną deskę rozdzielczą oraz silnik dostosowany do wymogów prawa federalnego. Założył też nową spółkę joint venture razem z firmą Ford, która kupiła niedawno firmę Aston Martin, a która stałą się posiadaczem prawie 51 % udziałów spółki. Pierwsze samochody były sprzedawane pod nazwą Autokraft MK IV, jednak Brian Angliss w końcu pozyskał prawa do używania nazwy AC. Około 480 sztuk zostało wyprodukowanych w fabryce znajdującej się przy torze wyścigowym Brooklands niedaleko Weybridge w hrabstwie Surrey w Anglii. Produkował też lżejszy model, który miał w sobie więcej ducha z oryginalnego modelu AC Cobra jednak nie mógł on być eksportowany do USA ze względu na przepisy federalne. Wielki konflikt został spowodowany dalszym zarządzaniem spółką ale ostatecznie Angliss wygrał swoją niezależność tak jak i firma Ford, która w dalszym ciągu była istotnym współpracownikiem dostarczając silniki i części.

Angliss interesował się też lotnictwem i w fabryce przy torze Brooklands zrekonstruował samolot myśliwski Hawker Hurricane XII (II B) pochodzący z okresu II Wojny Światowej. Samolot został zarejestrowany pod nazwą G-HURR. Uległ zniszczoneniu w tragicznej katastrofie do jakiej doszło 15 września 2007 roku na pokazie lotniczym na lotnisku w Shoreham w hrabstwie West Sussex. Samolot pilotował Brian Brown. Angliss nabył też 2 egzemplarze samolotów myśliwskich Hurricane Tempest II S należące wcześniej do indyjskich sił powietrznych.

Długą drogę musiał przebyć żeby ponownie wypuścić na rynek nowoczesną wersję modelu Ac Ace. Już w 1986 roku zaprezentował na brytyjskim salonie samochodowym prototyp z napędem na cztery koła, który jednak nie wszedł do seryjnej produkcji. Był on częściowo zaprojektowany przez firmę Ford zanim sprzedała wszystkie swoje udziały w firmie Anglissowi. Do budowy drugiego prototypu zatrudnił rzeszę utalentowanych ludzi w tym Lena Baileya, który miał zaprojektować całkiem nowy samochód a firmie International Automotive Design zlecił stylizację nadwozia. Skonstruowali samochód pokazowy został nazwany

Opracował w końcu nowy samochód, który mógłby być może zastąpić stary model MK IV i zaprezentował go w 1993 roku na salonie motoryzacyjnym w Londynie. Produkcja nowego modelu AC Ace ruszyła już w 1993 roku. Był to nowoczesny samochód z podwoziem zrobionym ze stali nierdzewnej i karoserią z aluminium ale jego projektowanie i produkcja były bardzo drogie. Koszty dotknęły Anglissa mocno i ostatecznie zmuszony był sprzedać swoją dużą kolekcję motocykli, zabytkowego Bentleya i inne swoje aktywa w czasie postępowania upadłościowego w marcu 1996 roku. Do tego czasu zostało wyprodukowanych około 50 egzemplarzy nowego modelu AC Ace.

Alan Lubinsky | Pride Automotive | AC MK V | AC MK VI

W grudniu 1996 roku firma została kupiona przez spółkę Pride Automotive będącą własnością Alana Lubinsky.

Od 2009 roku firma ma siedzibę w Niemczech w gminie Straubenhardt.

© 2011 www.vcars.pl | Projekt © LernVid.com & qpattern | Modyfikacja: Cobra-Cobretti